oudjes

“dag Esther”

ik hoor een heel kordate tante van bijna 90 aan de telefoon

ja

ik weet het, ik bel en kom niet genoeg

“dag Esther!”

“dag tante” zeg ik snel en vraag de hele klassieke vraag die ik altijd herhaal in ons gesprek “hoe ist”…

ik hoor dat ze aarzelt om te zeggen dat ik veel te lang heb gewacht om te bellen, ze zegt het niet

maar zegt wel

“het is weer zo lang geleden hé dat ge hier geweest zijt!”.

ik knik en zeg “ja inderdaad tante”.

ze laat er geen gras over groeien en zegt meteen erop ” het is nu toch vakantie hé, ge hebt nu veel meer tijd!”.

“ja tante ge hebt gelijk!” zeg ik…

ik voel het schuldgevoel in heel mijn lijf wakker worden…

“ik heb mijne steek! Ge kent dat wel hé, den osteopaat is gisteren geweest en heeft gezegd dat ik het heel goed doe!”

“tante wat ben je aan het doen geweest dan?” vraag ik haar snel…

ik hoor een zucht “het gras afgereden!” antwoord ze…

eigenlijk moet ik lachen in mezelf – ook nu ik het hier zo schrijf – want eigenlijk kan ze het niet meer, maar zij mijn kranige 90 jarige tante die nog helemaal alleen woont en een batterij – voor ons onzichtbare hulpkrachten heeft – doet het inderdaad nog het gras afrijden en de haag ‘snoeien’ en haar ‘huishouden’ doen omdat wij nooit zouden zeggen dat ze hulp nodig heeft en zeker nooit zouden zeggen dat het tijd is om haar op de wachtlijst te zetten van het rusthuis.

“het gras afgereden tante?” herhaal ik met een vragende stem “kunde gij dat nog?”…

“ja zeker, menneke da doene kik nog allemaal!”…

“ma nij hem ik mijne steek”…

“wacht efkes menneke, ik zen appelspijs aan het maken en ik moet naar mijn vuur gaan kijken”…

ik wacht en terwijl ik wacht voel ik dat ik toch haar ga zeggen dat ze hulp nodig heeft in haar huishouden…

“tante hoe gade gij dan boodschappen doen?” vraag ik

ze weet dat we weten dat er mensen zijn die dat voor haar doen, en ook al niet meer doen, want mijn tante is – pietje precies -.

maar dat zegt ze niet, ze zegt “ik zallekik nog wel op mijne velo kunnen zeker om naar de met te gaan!”…

ik lach met haar want ze wil het niet toegeven aan mij dat ze dat al even niet meer kan en zeg “we zullen is moeten zien wie u kan helpen hé!”…

“gij nij ook al, zeg! ik kane kik dat nog wel allemaal hé! en als ik het niet kan dan vraag ik hulp!”…

ze klinkt kwaad….

“den doktoor zaagt daar ook altijd over!, ik hem er genoeg van hé!”…

ik blijf het herhalen en zij blijft ook herhalen dat ze nog alles kan!

mijn pittige tante van 90.

ze antwoord “hier heme kik geen goesting in zale Esther” en legt de telefoon in.

het schuldgevoel borrelt en ik ben kwaad…

de stress neemt de overhand in mijn hart, want de zorg die ze weldegelijk nodig heeft krijgt ze zo natuurlijk niet, en wij – mijn ouders en ik – zijn niet meer gerust.

elke dag!

“ga er gewoon naartoe met een zelfgebakken cake en zeg niets daarover Esther” zegt mijn moeder…

en ze heeft gelijk.

hoe moeilijk het ook is, je kan niet zorgen als ze geen zorg willen…

oudjes

ik rij bijna 60km om haar te zien

ze ligt in haar ziekenhuisbed in de living van haar nieuw appartement.

met mond open zonder tanden in

met haar kleren aan…

ze slaapt.

ik wacht samen met mijn moeder en mijn vader

we – zitten daar te kijken – mijn moeder kijkt naar haar moeder, haar vader kijkt naar mijn moeder, mijn vader kijkt naar mijn moeder en ik bekijk het tafereel…

ze slaapt, snurkt zachtjes…

een smal hoopje mens weggezakt in de matras van het ziekenhuisbed.

mijn moeder wacht, iedereen wacht…

we doen of het normaal is, maar horen de verhalen…

” ge moet niet meer alles geloven wat ze zegt!” zegt de vader van mijn moeder tegen mijn moeder – in de 90 en in de 70 –

“oh nee?!” zegt mijn moeder!

“nee” zegt mijn grootvader!

“NEE ze zegt zomaar wat!” en this niet allemaal waar ze! op zijn Kempisch dialect…

“wa is dan nie waar vader?” zegt mijn moeder?

” dat ze niks et”! zegt hij! met een heel overtuigende blik laat hij zien dat we niet moeten denken dat ze wel eens niets meer zou kunnen gaan eten, zijn vrouw bijna vlak naast hem al slapend in het bed…

hij gaat veder en zegt “ze et de pannen van het dak, ma het komt er allemaal direct terug uit!” met een stem die iets hoger en krachtiger klinkt dan normaal…

de verpleegster komt binnen, gaat meteen aan de slag met vader…

de rollator verplaatst zich schuifelend naar ‘de lift’ om naar de badkamer boven te gaan.

na een tijdje komt hij terug gewassen en deftig aangekleed zoals een heer…

klaar om het vervolg van de dag te beginnen…

de verpleegster tikt, mijn moeder zegt – moeder de verpleegster is hier, ge moet gewassen worden! –

de ogen gaan open, de verpleegster helpt ze recht komen en daar schuift ze met haar rollator naar de lift.

de herhaling van haar man zien we voor onze ogen ontplooien met dat verschil dat ze opnieuw gaat liggen en meteen weer slaapt, net hetzelfde als voorheen…

mijn grootvader kijkt me aan met indringende ogen en zegt

“zo gaat dat hier se Esther”

“elke dag”

voegt hij eraan toe…

oudjes

daar zat je dan

aan de familie tafel in een gekende brasserie

met voor je neus een aperitief – zoals alle andere – een glas water, zoals alle andere en nog een glas niet zoals alle andere…

je had gezegd

ik wil toch liever dàt – en had gewezen – en herhaald dat de andere iets beters hadden dan jij – en had heel duidelijk en zelfs overdreven demonstratief laten zien dat wat je had niet was zoals je dacht dàt wat je had ok was voor je.

we bestelde opnieuw en later nog eens diezelfde herhaling.

verschillende glazen met drank vulde zich voor je neus en je dronk ze allemaal door elkaar…

je gezicht sprak boekdelen, niemand gaf een kik.

het eten kwam op tafel.

je zag dat de andere iets anders hadden dan jij als je voor je uit keek, vertelde je heel gekend ‘gedicht’ – ik had toch iets anders besteld – oh nee ik had liever iets anders gehad en ging een perfecte mimische dramaturg spelen alleen met je ogen en je gekende gefronste wenkbrauwen die je voorhoofd bijna helemaal bijeen kunnen vouwen…

wij, je kinderen, aangetrouwd in mijn geval en je kleinzoon zeiden haast in koor – daar gaan we weer – nee mama! – het is juist! –

ze keek naar haar kleinzoon met een ouderlijk gezicht dat het niet fijn vindt dàt te horen wat ze net hoorde – oma dat zeg je altijd als je je eten krijgt –

iedereen ziet het en we moeten bijna onze lach in houden, het is grappig geworden, terwijl we voelen dat het voor je bloed serieus is.

ach denken we allemaal samen, we eten gewoon en praten gewoon verder. Je zus is van een ander deel van het land naar ons gekomen om samen te eten!

je kijkt van je zalmmoot vandaan en zegt – dit is toch niet van mij! dàt – en peutert met je mes in de moot – dàt heb ik niet besteld –

we lachen vriendelijk naar haar en eten verder…

haar zus kijkt, en kijkt…

we willen zolang als kan bij elkaar zijn.

“weet je nog!” toen in Leopoldsburg begint mijn schoonbroer… de zus verteld dat ze daar geboren is…

oma kijkt op en plots is het zo helder als haar bruis en plat water voor haar in haar twee glazen voor haar op tafel.

zonder enig verpinken noemt ze haar leerkrachten van vroeger op. zo gaat ze op in het verhaal – van vroeger –

ze kijkt na het gesprek met haar zus naar mijn man en vraagt – waar staat mijn glas water – na het antwoord herhaalt ze nog eens een keer de vraag – waar staat…..

plots een lied, van vroeger, ze zingt gewoon zomaar mee, alsof ze het elke dag heeft gezongen!

onze zoon kijkt vanachter zijn tablet op want oma heeft hij nooit horen zingen!

we kijken elkaar aan en lachen mee…

heerlijk die tijd van vroeger.

het dessert komt.

ze kijkt haar 2 bollen ijs aan, kijkt op en zegt – ik had beter iets anders gekozen en wijst naar haar schoonbroer met een koffie – dàt had ze beter genomen.

kijkt naar mijn man met een peuterblik – krijg ik dit niet?! – ik wil mijn dame blache niet ik wil wat die heeft ! –

we reageren door te zeggen dat haar kleinzoon het zelfde heeft en ja het helpt deze keer wel.

ze eet het op.

en vraagt daarna – waar haar waterglas staat…

Rouwen in stilte

Vandaag is het Nationale rouwdag.

Ja ook wij zaten aan zee te kijken naar de onwaarschijnlijke kracht van het water.

Mens en dier is stevig ‘onder water’ gezet.

Spiritueel heeft water een zeer grote betekenis…
Het is één van de 5 natuurelementen die heel belangrijk zijn in ons leven.

Te veel is universeel gezien altijd een ‘teken’ …

Wat dat is is zowel wetenschappelijk als spiritueel te verklaren.

Eén ding is wal zeker – het Rode kruis – mag de mensen weer een stukje dichter bij elkaar brengen – wat zorgt dat er mee universele liefde kan ontstaan en dat we weer wat meer open gaan staan voor de buren in alle opzichten.

Dus vandaag draag ik een paar mala’s;
– 1 om opnieuw vorm aan te nemen en actie om te zetten in echt DOEN = storten en toch eens kijken wat we kunnen doen met onze handen…
2 – om ons universeel hart weer te openen omdat liefde en hoop toch een sterk universeel gegeven is.
3 – universele hulp vragen door het derde oog open te stellen om alle hulp te sturen naar die die het nodig hebben…

Dus vandaag een dag van bezinning en meditatie…

een titel toevoegen…

waar denk je aan?

eerder wat voel je en wat zegt het vanuit het hart?

de wijsheid vanuit mijn hart sijpelt langzaam binnen. het realisme ook.

eigenlijk is het simpel heel simpel, leven met wat je hebt is niet het belangrijkste! nee leven met wie je bent, wie je werkelijk bent dàt is het belangrijkste, want alleen dat kan je leven verbreden…

een paar weken geleden maakte ik een vergelijking

– vrouwen van mijn leeftijd die een iets hogere functie hebben dan ‘het voetvolk’ die veel spirit hebben om carrière te maken – carrière tijgerinnen – die zo fel zich moeten aanpassen omdat ze gesandwicht worden tussen het volk op de vloer – met hun noden – en de bazen in de hemel – met hun targets – die hebben iets en niets.

ze moeten dansen naar de pijpen van boven en beneden. dansend in hun grote nieuwe Volkswagen Tiguans of Skoda Kodiaqs zie ik ze afgeborsteld met al hun kinderen op de achterbank van hun mooi huis naar de ad supermarkt rijden.

zelden zie ik ze bij de ambachtelijke bakker stoppen in de uren wanneer ik daar wacht, tenzij – tenzij – wanneer ze dat per toeval toch doen…

dàn kijk ik ongemerkt in hun ogen en zie – uitgeholdheid – leegheid – en weet het – ze hebben een burn out.

dan kijk ik en kan ik het – verdriet der leegheid – de woede der onmacht – de vermoeidheid zonder grenzen – zo hard voelen omdat ik het zo goed herken.

ik zie ze nog steeds in sportpak verschijnen, klaar om uitgehold hun kilometers te gaan doen tot ze met een leeg hart onder de douche hun tranen laten stromen omdat ze de confrontatie van hun eigen oogwater niet kunnen zien in de spiegel.

elke week stappen ze in hun prachtige wagen – met tankkaard en verzekering – zonder kilometers limieten – om naar de dokter, de psychiater, de psycholoog & de jobcoach van het werk te gaan…

elke week worden er met ze naar oplossingen gezocht – talenten op de tafel gelegd, met de systeem popjes gespeeld, healings gegeven, ostheopatie voorgeschreven, mediatie apps gedownload.

de pré verminderd na een aantal maanden, de tankkaart geraakt leeg, de limieten verminderen, the physical & mental limits bereiken de grens.

ze staan onder de douche hun tranen uit de ogen te wrijven…

na het afdrogen stoppen ze zich opnieuw in huispakken en lezen ze in een tijdschrift wat ze nu het beste zouden gaan doen.

Flow, Elle, psychologie magazine als opstap voor een vernieuwde boekenkast met zelfhulpboeken…

ze rijden en bestellen in hun mooie bolides van ‘gezondheidstips naar lifestyletips. het huis veranderd.

opruimen, veranderen…bessen en granola komen in beeld op sociale media.

allerlei soorten gadgets komen rond de pols en soms ook andere leden maten. ook plots doen ze met de kinderen een vestje van – de mooimakers rondom hun lichaam en gaan ze op stap om afval te verzamelen – tot!

tot ze genoeg buitenhuisactiviteiten hebben gedaan en ze stilaan terug naar de werkvloer mogen terug keren.

met het beetje zelfkennis dat ze hebben opgedaan wenen ze minder onder de douche. weten ze hoe ze hun achillespees ontsteking onder controle moeten houden omdat ze een aantal kiné beurten hebben betaald.

ze kennen vanbuiten welke grenzen – ze het beste moeten aangeven – thuis – als het kan en de durf ervoor is – en daarbuiten op de werkvloer…

op een dag starten ze weer hun mooie bolide.de auto van zichzelf start met een broek vol spanning.

de Skoda of Volkswagen doet het zoals het prille begin wanneer ze die sprankelnieuw zelf uit de autohandel hebben mogen rijden, zonder een cent te moeten betalen.

de eerste kilometers gaan met gemengde gevoelens – blijheid en stress en een ietwat gezonde verwrongen enthousiasme neemt de overhand waanneer ze hun bolide parkeren.

het toerental van hun hartslag gaat naar omhoog.

een grote teug adem – geleerd van de ademtherapie – doet het lichaam kracht krijgen.

ze tikken in!

ze tikken alleen maar terug uit wanneer ze in hun perfect geklede sportoutfit om 11.30 bij de bakker uitstappen uit een Fort Focus.

omdat het tikken van hun hart nooit meer hetzelfde loopt als voorheen!

wel!

zo is het ook bij mij.

alleen, ik heb het allemaal zelf gedaan!

alles!

met sinds 2 jaar een fantastische skoda fabia combi automatic.

zonder tierlantijnen zonder fairphone zonder …, …., ….,

wat ik heb geleerd, ervaren en gegeven is een leerschool geweest, een les in 4 jaar schaduwkant onderzoek 😇😛, waardoor ik mijn tranen droog voor de spiegel, lessen in hoe het leven normaal is, en zeker nu, waar ik woon is belangrijk, maar nog meer hoe ik in mezelf woon – is nog belangrijker!

ik had dinsdag een coaching – buiten met de zwaluwen – vlak bij mij! mijn lievelingsvogel – hij staat voor rijkdom en vrijheid – levenskracht en vliegkracht.

Ann vroeg;

ben je gelukkig?

ben je ooit gelukkig geweest?

kijk, het is heel simpel.

geluk maak je zelf!

maar je hebt wel een goeie bolide nodig om de kracht te hebben, de moed te hebben om door de bergen en dalen te rijden!

de grootste bruine beer, de kodiakbeer eens een keer laten zien in al zijn glorie van binnen naar buiten, van beneden naar boven…

dat is guts hebben – en ja elke limiet kom je daar ook tegen!

maar nooit de limiet op materieel vlak.- al is het zo – alles is met elkaar verbonden – niet werken geen centen op lange termijn.

1 ding heb ik geleerd.

voor al het werk dat ik doe en al heb gedaan, daar ben ik nog nooit naar waarde betaald.

dat uit zich wanneer de tijd er rijp voor is, nu is later!

later is nu!

op dat punt ben ik nu!

moe van het begrip

moe van in de spiegels van het leven te kijken

moe van bewust te handelen met mijn omgeving

maar ook dankbaar

maar ook getransformeerd

maar ook verhoogd in zelfkennis en bewustzijn

straks pak ik mijn valies in.ga ik aan de zee door de regen strandwandelingen doen…

en weet je wat ik heb er ongelofelijk veel zin in!

🤗

ik laat het ondernemen even voor wat het is.

ik ga pas in oktober mijn btw nummer aanvragen, ik zit helemaal op de grond qua energie – nee geen burn out – wel transformatie!

ik gun me die tijd om op papier te reflecteren!

rustig

want

mijn geluk zit in mijn levenstempo, het tempo waarin mijn hart klopt vanuit wijsheid, mijn grootste persoonlijk doel… tot binnen een aantal maanden!

hartelijk dank om te volgen!

het huis

Ik kwam in een huis afgelopen week, een huis dat me riep, ergens omdat ik veel hoop heb om een rustigere – ja nog rustigere – omgeving te gaan wonen – dus vanuit een groot en oorverdovend verlangen – zag ik gewoon een huis, het riep me, ik ging kijken en meteen was er een klik.

Er zat ook een edelsteen in de schouw gemetseld – een grote kwarts met pyriet in – ik hield deze vast en voelde dat het huis mijn levenskracht een duwtje gaf… mijn buikgevoel juichte!

Toch wist ik dat we voor een hele uitdaging zouden staan, waar ik persoonlijk wel voor te vinden zou zijn, al betekende het veel extra voor mij persoonlijk. & was het echt zo rustig als waar wij nu wonen? Ik reed op alle uren van de dag langs en wat bleek, nee zo rustig was het niet.

Ik ben maandag ook afscheid gaan nemen van het huis, net na de makelaar hier is geweest om ons huis te schatten. mijn intuïtie riep JA maar mijn dieper gevoel – de nodige rust – heeft toch de overhand genomen.

Hoe het komt dat ik toch verder ga voor alsnog te weten of we het huis al da niet kunnen kopen is voor mij onduidelijk – al denk ik dat het huis voor mij een soort persoonlijkheid heeft waar ik veel voor wil doen – dus toch gaan we verder, al weten we nu al dat het realistisch budgettair moeilijk haalbaar gaat zijn, en het minder rustig is dan waar we nu wonen…

Trouwens een huis is meer dan een huis, het is een prachtige metafoor om naar jezelf te kijken, dàt huis spiegelt mijn huis, een herkenningspunt, de energie ken je, nu is mijn werk om dit hier thuis weer te instaleren…

Tot slot – de moraal van deze intuïtieve beleving – je intuïtie spiegelt dat aan je wat je nodig hebt, je hart weet het en je realisme wijst je de weg als je luistert naar je gefluister!

niet rijp om over te gaan…

elk jaar is het zo!

elk jaar worden kinderen doorheen het jaar ‘getest’ en als ze zien dat er iets met het automatiseren van informatie aan de hand is gaan meteen de bellen rinkelen van – autisme –

helaas worden zo veel kinderen ZONDER autisme gediagnostiseerd met autisme.

ja zelfs door test centrums die niets van autisme kennen – of toch net iets te beperkt – en nee ik zeg dat niet omdat ik er zelf niets van ken!

neem nu een leerstoornis – of een leerbeperking – zoals ik het hier nu ga noemen.

Dyslectisch zijn – dyscalculie hebben.

in heel veel gevallen is dit een – verminderde automatisering van de leerstof en een verminderde aandacht boog en focus – dus met andere woorden – kan zich niet goed concerteren –

dan gaan ze goochelen met alle aanverwante labeltjes die gelinkt zijn aan autisme alle A’s komen er dan naar boven.

  • ik ben er al lang niet meer in mee in die aanverwante labeltjes

maar dàt is ook niet nodig!

1 ding weet ik zeker – MILD AUTISME – BESTAAT NIET.

zo simpel ist.

ok dit nog maar eens beschreven, nu mijn punt!

Hoe kan je (o.a. in het kort) dus (h)erkennen dat je kind een leerbeperking heeft?

  • of een creatief denkend brein heeft?!
  1. hij/zij draait zijn woordbeeld en cijferbeeld om.
  2. hij/zij is met begrijpend lezen en hoofdrekenen een ‘ramp’ (?!)
  3. hij/zij is wat trager dan al de rest in het oplossen van taakjes en antwoorden geven
  4. hij/zij droomt en is precies minder aanwezig in de les
  5. je krijgt van hem maar een deel het andere deel blijft verborgen
  6. de faalangst is onherkenbaar en daarom heeft hij over het algemeen een minder goed resultaat
  7. hij/zij wiebelt de hele tijd en reageert onaangepast en of is passief en reageert gelaten bij opdrachten uitvoeren
  8. hij/zij kan geen vlotte flexibele bewegingen uitvoeren in de turn of zwemles
  9. hij/zij houd van steeds het zelfde herkenbare
  10. hij/zij is uitzonderlijk goed in hele specifieke opdrachten
  11. hij/zij is uiterst empathisch in de zorg bij andere kinderen en heeft een groot inlevingsvermogen.

de laatste 4 is bijna niet gezien in een schoolse beoordeling en al zeker niet gezien in een momentopname in het testcentrum, maar wel belangrijk in het hele verhaal!

NU HEEL BELANGRIJK IS om te kijken naar een kind op het vlak waar hij WEL GOED IN IS !

Kijken naar wat er niet goed is is ook een kunst! Maar dit zijn we helaas meer gewoon om te doen.

  • een kind dat hele hoge punten scoort maar zich toch niet goed voelt in de school
  • een kind dat zich goed voelt in de school maar niet in de klas
  • een kind dat zich zo uitslooft in de school om maar te willen begrijpen en mee te kunnen met de rest en compleet stil valt van vermoeidheid thuis
  • een kind dat goede punten haalt maar bij thuiskomst niet meer kan doen dan in zijn eigen bubbel zijn gang te gaan – de boel op stelten zetten of passief / actief gaan gamen
  • een kind dat zoveel onzichtbare faalangst heeft die niet zichtbaar is en zegt bij het huiswerk doorheen heel het jaar – ik kan dat toch niet –
  • een kind dat op een andere manier van aanpakken – door in beeld neer te zetten wat er op het bord geschreven staat – wel goede resultaten haalt
  • een kind dat liever met zijn handen bezig is en veel liever speelt dan herhalende informatie overdrachten verwerkt en daar ongelukkig van is geworden doorheen het schooljaar…
  • ….
  • ….
  • vul aan…

Dàt is altijd een teken aan de wand!

KIJKEN NAAR DAT WAT WEL GOED GAAT IS OOK EEN KUNST!

  • het kind dat zijn cijfers en woorden omdraait kan misschien wel goed met andere kinderen om en weet misschien wel intuïtief wat hij/zij moet doen als iemand hard gevallen is?
  • het kind dat wel goede cijfers haalt maar niet graag naar school gaat kan misschien wel goed spreken in een andere taal en kan daardoor zijn ei niet kwijt op de school?
  • een kind dat wiebelt en of passief is bij opdrachten is misschien beter gezind en enthousiast als er is nagegaan op welke manier hij/zij de informatie beter kan opnemen en verwerken – BEELD DENKERS en SENSORISCHE VOELERS!
  • een kind dat faalangst heeft is geholpen door zelf zijn eigen opdrachten ‘in elkaar te steken’ door uitdagingen aan te nemen die tot het zelfde resultaat leiden. – VERSTERKING VAN EIGEN KUNNEN GEEFT ZELFVERTROUWEN !
  • een kind dat een leerbeperking heeft in automatisering is misschien wel zeer hoog begaafd op emotioneel vlak! EQ BEGAAFDHEID IS EEN BELANGRIJKE GROEIPIJLER !
  • ….

Op dit moment hebben ouders van deze kinderen of een diagnose gekregen waar ze wat mee kunnen OF ze hebben een diagnose gekregen waar ze van denken – ik voel het niet?! – OF ze denken niet verder en volgen blindelings wat de school adviseerd.

WAT DE SCHOOL ADVISEERD IS NIET ALTIJD VANUIT KENNIS gebaseerd !

  • oei ik ga hier wel erg sterk kort door de bocht…

heel veel lagere en middelbare scholen gaan het advies geven dat heel klassiek is bij leerlingen die die ‘niet rijp zijn’, ‘hij/zij kan de leerstof niet goed opnemen’, ‘ hij/zij werkt te traag’, ‘hij/zij wil maar maar kan niet’…

kortom;

  • het kind laat zien dat het ondermaats presteert op de maatstaven van het ‘boek der kunnen’ en onze missie en visie vanuit de school.

dàt is in hele simpele woorden en alweer even kort door de bocht wat vele mensen hebben gehoord van hun kind.

Het gaat niet!

en dus adviseren wij om te blijven zitten en eventueel na dit jaar door te stromen naar een bijzonder aangepast onderwijs – BO – TsO – BSO of op leercontract…

Wat gaat er mis?

KINDEREN MET AUTISME gaan de mist in als

  • hun strategieën niet meer kunnen ingezet worden op (hoeveelheid) informatie die ze moeten kunnen verwerken.
  • het verstandelijk vermogen niet meer kan ‘volgen’ bij emotionele veranderingen – pubertijd –
  • hun vol hoofd veel tijd vraagt om te recupereren – autistische burn out – let op kan al op jonge leeftijd!
  • hen niet genoeg uitdaging geven is of aangegeven is en ze het vertrouwen in school en in zichzelf verliezen
  • hun attitude veranderd is door de omgeving waarin ze leven of vertoeven
  • dat er niet genoeg gevraagd is naar hun verhaal, hen beleving en hun mening of ervaring !!!!!!!

KINDEREN MET EEN leerstoornis LEER MOEILIJKHEID gaan de mist in als;

  • ze steeds op de zelfde manier informatie moeten verwerken
  • ze steeds op de zelfde manier worden benaderd
  • ze steeds op de zelfde manier opdrachten moeten uitvoeren – ook al zijn ze vrij in groepsopdrachten !!!!!! –
  • ze steeds op hun – niet kunnen – gewezen worden
  • ze steeds op…
  • ….

Kinderen en tieners met een leerbeperking & autisme (onzichtbaar autisme type Asperger in heel veel gevallen hier ) hebben het extra moeilijk, omdat er steeds meer naar de leerbeperking gaat gekeken worden en minder naar de socio/culturele ontwikkeling gaat gekeken worden.

Kinderen en tieners met een leerbeperking en leermoeilijkheden op vlak van AUTOMATISERING hebben het ook moeilijk want ze hebben geen autisme – ook al zijn de testen wel in die richting en zo ook gecommuniceerd naar de ouders door niet experten (?!) – ze hebben een groot opgelopen probleem omdat ze niet meer kunnen automatiseren maar verder op sociaal vlak het uitstekend doen omdat ze wel een hoog EQ hebben! – *

  • NOOT – kinderen met Asperger kunnen de hierboven genoemde symptomen ook laten zien als ze jonger zijn. Als ze ouder zijn gaan ze in de omgang specialer reageren en noemen de buitenstaanders ze – als specialere – DAN is er dus wel een vorm van autisme aanwezig! Als ze ouder zijn – pubertijd – ga je het autisme aspect er kunnen uithalen!

AUTISME GAAT STEEDS GEPAARD MET – speciaal – SOCIAAL GEDRAG ! daar kan je veel aan toetsen! maar je moet het leren zien.

En net dàt – het zien! daar wringt het schoentje!

VEEEEEEEEL scholen volgen de klassieke manier van kijken, beoordelen en oordelen dat een kind in een waterval systeem komt.

Herhaling – is een geliefkoosde optie – het jaar overdoen om de automatisering goed te krijgen –

Vraag – maar wat dan als het allemaal het zelfde blijft en het kind een beeld of sensorische voeler en denker is?

Is het team van leerkrachten goed op de hoogte hiervan?

Waterval – is ook een geliefkoosde optie – van gewoon onderwijs naar BO onderwijs… meestal door eerst te blijven zitten – herhaling – en dan naar BO gaan of ander waterval benoeming…

Vraag – maar wat als het het kind graag een creatievere anders georiënteerde aanpak nodig heeft om zijn talenten te ontplooien! – kunstonderwijs – holistisch georiënteerde aanpak… *

Noot: kunst en holistische scholen zijn zeer goed om de beeldende creatieve intuïtieve kinderen te stimuleren vanuit hun talent om creatief bezig te zijn & om hun sociale sterke vaardigheden nog te versterken!

Versnellen – bij kinderen die een hoger cijfer laten zien op hun algemene opdrachten en toetsen…

Vraag – de mens gebruikt meer dan 80% van zijn tijd door in sociale omgevingen, wat als de nadruk op socio/culturele vaardigheden verminderen tijdens de versneltijd?

DUS kortom, ouders;

WEES KRITISCH en voel wat jij als ouders voelt bij het advies dat je hebt gekregen!

WEES REALISTISCH voor jezelf maar ook ten voordelen van het geluk van het kind…

STEL JEZELF IN DE PLAATS VAN HET KIND en voel even goed mee! Neem tijd om een beslissing te nemen!

Laat je niet van de wijs brengen, ga praten met andere, je arts, vraag een tweede opinie, zeg het tegen andere, vele mensen hebben een soortgelijk verhaal.

MAAR BLIJF STEEDS DICHT BIJ JEZELF – je hart weet het! – je verstand niet! –

Waarom schrijf ik dit nu eigenlijk?!

Er was een tijd dat wij als ouders van een kleuter – laatste kleuterklas – met de diagnose autisme met een harmonisch ontwikkelde intelligentie – vermoeden hogere begaafdheid – en hoog gevoeligheid, ook het klassieke advies kregen om naar type 9 te gaan met de zoon. Bij de bezoeken aan scholen paste 1 school helemaal in het plaatje en een andere was een twijfel geval. Verschillende bezoeken vonden plaats waarbij ik als mama mat Asperger helemaal overprikkeld was door zulke intense en belangrijke beslissing en dus niet meer helder kon nadenken op belangrijke momenten en de papa nog steeds aan het verwerken was wat de diagnose was bij zijn zoon. Net voor de school begon kregen we een tip van een interne leerkracht lager onderwijs die de zoon al meerdere malen had bezig gezien en zei – die hoort niet in het bijzonder onderwijs type 9. We gingen op bezoek, en zegde onze plaats af in de type 9 school. Nu vandaag zoveel jaren later gaat de zoon nog niet graag naar de school, is zijn resultaat extreem afhankelijk van de uitdagingen die hij krijgt en is nog steeds wiebelend actief in de klas. Op sociaal vlak moet hij mee op zijn typische manier in een grote school waar meer dan 300 kinderen zitten. Hij is eist veel van zijn ouders doordat hij nog steeds niet graag naar school gaat omdat hij zich zit te ‘vervelen’ en het moeilijker heeft om aansluiting te vinden met zijn klasgenoten – al doet de school zijn uiterste best om dit ook in goede banen te leiden. NU zijn wij een dossier aan het opstarten om hem in het middelbaar in een ‘aangepaste’ school onderwijs te laten genieten die specifiek werkt op de mogelijkheden die hij heeft en nog kan ontplooien, dàt is een traject van 2 jaar en heeft een kostenplaatje van om en bij de 2.500 à 3.000 euro. Waarmee ik wil zeggen; als je kind een handleiding heeft, een labeltje heeft dat KLOPT en GEPAST is dan moet je als ouders heel goed op de hoogte zijn en heb je goed begeleiding nodig zowel in het ‘gewoon’ onderwijs als in het bijzonder onderwijs!

Dus!

ELK KIND LAAT ZIJN NODEN ZIEN!

al compenseert een kind heel veel – zeker bij HB kinderen en zeker bij Asperger kinderen, het laat altijd zijn wat zijn noden zijn!

het is aan de ouders om de gepaste verantwoordelijkheid te nemen.

Er zijn mogelijkheden genoeg!

Succes aan alle prachtige kinderen!

Jullie zijn geweldig!

Aan de ouders!

Kijk naar uw kind zijn talenten!

20 juni stop ik met bloggen!

lieve volgers

op 20 juni stop ik met bloggen op deze pagina

we gaan over op een ander concept met de zelfde ingrediënten.

KA SRY magie & fancy

Mala’s en Edelstenen juwelen

maar ook professioneel

IN BEELD – de symbolen praktijk – subjectieve communicatie educatie en bewustwording.

– Tarot leggingen – om bewustwording te stimuleren

– Subjectieve – symbolen taal – vertalingen –

– Persoonlijke coaching sessies om spiritueel bewustzijn te stimuleren.

– De weg van de held trajecten

je kan ons volgen via deze link

https://www.facebook.com/KaSrymalamakerij-100707315578313

binnen 6 dagen verloopt mijn abonnement

en dan is het ideaal om een pauze in te lassen!

ik ga een pauze in lassen, ik ga echt het schrijven weer opnemen de komende maanden.

ik doe niet graag half werk en voel dat ik veel uit mijn tenen moet gaan halen om iets goeds te schrijven.

ik hou er niet van eerlijk gezegd

en ik ben het ook beu om steeds terug te vallen in het oude ‘gefrustreerde’ wat autisme betreft.

ik kan de wereld niet veranderen en bloggen is mijn medium niet meer voel ik.

ik heb 15 jaar bezig geweest met bloggen!

het doek valt!

ik laat de blog nog wel open dat mensen nog kunnen lezen en ik nog eens kan komen kijken ‘wat ik over een onderwerp heb geschreven’ om het in een boeklet te schrijven of later toch in een boek te schrijven.

ik wil wel echt benadrukken dat ik er heel heel veel aan heb gehad

– zoals Marije – de gans – lieve schat wat een prachtige foto’s en kritisch goeie blogs je schrijft! xxx

– Bea – met de vuurtoren net aan de grens in Breskens – heerlijk en de ontmoeting ook !xxx liefs Bea

– Ann met de tuin/familieverhalen na haar Burn – out en haar bijzondere zoon, dankjewel Ann xxx

– Shivatje en Jan Willem – och jongens toch hoe hebben jullie mij doen groeien, zo dankbaar dat ik ben! xxx

shivatje door u waren er hier zeer waarschijnlijk nooit mala’s binnen gekomen, laat staat wat ze nu voor mij in mijn leven zijn, heel erg bedankt daarvoor! xxx

Maria – met haar penta rei huis die me plots deed dromen van zo een huis en me veel info gaf over dit onderwerp – waar ik nog bijna dagelijks mee bezig ben om microschaal…

en nog zoveel meer blog vrienden waar ik zoveel aan heb gehad en nog heb.

toch is er een tijd dat ik eerlijk in de ogen van mezelf moet kijken en zeggen – vaarwel…

Ilma Rosewood – I = ik -L = leef – M = met A = autisme – Ilma is ik leef met autisme – yes yes yes

en

rosewood is mijn totemnaam gelinkt aan mijn liefde en verbondenheid met zoveel dat groeit en bloeit …

ik ga ook professioneel het pad van autisme verlaten en me toeleggen op dat wat ik het liefste doe!

energetisch werk.

Ka Sry mala makerij

Ik ben gespecialiseerd als vertaler van subjectieve informatie en voel werk.

Dàt is wat ik ga doen in de toekomst.

Op veel vlakken!

Ja je mag zeker zijn er komen nog boeken aan!

Nu eerst veel leren, tarot, Nei therapie, krachtdieren, Isis training, de Barsclass, edelstenen therapie… en dit niet alleen voor mensen ook voor dieren op lange termijn.

Ook al ga ik nog 1 keer iets doen met autisme en wel dit

https://www.facebook.com/photo?fbid=1162852537522208&set=a.113077862499686

de weg van de ass held!

en dan heroriënteren en schrijven, echt even tot rust komen en tarot leggen – in zover dat schrijven – het schrijfproces rustig kan zijn – knipoog.

dus lieve vrienden en lezers.

binnen 6 dagen loopt mijn abonnement af.

dé dag voor mijn feestdag van het jaar – de langste dag van het jaar – ga ik naar binnen keren voor x aantal tijd.

geen vaarwel!

wel een gemeende TOT ZIENS

het ga je goed!

veel liefs

Ilma Rosewood aka Esther Cuyvers